Mimo, że Poznań od morza dzieli ponad 250 km, historia miasta to historia wody. Bowiem miejsce pod przyszły Poznań stworzyła Warta i jej dopływy: Cybina, Bogdanka, Wierzbak, nanosząc łachy piachu. To na nich właśnie, pod koniec IX wieku narodziło się miasto – założone przez księcia Poznana, lokalnego władcę, który zbudował gródek strzegący kupieckiego brodu przez Wartę. Kupcy – niestety – musieli płacić myto za przywilej brodzenia w rzece.

Kilkadziesiąt lat później gródek spłonął, podpalony przez Siemomysła, ojca Mieszka. Mieszko ów, nazwany przez historię Pierwszym wybudował nowy potężny gród, otoczony ziemno-drewnianymi wałami. W grodzie wzniósł siedzibę książęca – palatium, a obok, dla nowo przybyłej z Pragi przyszłej żony Mieszkowej - Dobrawy – powstał pierwszy chrześcijański kościół na ziemiach polskich – mała Rotunda, gdzie wedle ostatnich badań – księżniczka również spoczęła. Krótko potem książę przyjął chrzest, a na Wyspie rozpoczęła się budowa najstarszej polskiej katedry, w której już od 968 roku urzędował pierwszy biskup, rządzący wtedy całą Polską: Jordan.

Mieszko, a po nim jego syn Bolesław, zwany potem Chrobrym, zostali pochowani w katedrze. Niestety – świetność grodu nie trwała długo, już 70 lat po założeniu biskupstwa współstołeczne Poznań i Gniezno, wraz z innymi grodami, padły ofiarą napaści czeskiej. Odbudowa przeciągnęła się do końca XI wieku.

Mimo przeniesienia stolicy państwa do Krakowa, lepsze czasy dla Poznania nastały w XIII wieku.

Czytaj dalej...